İstanbul Havalimanı’nda yaşlı adamın bavulu açılınca herkes geri çekildi

Herkes sessizce yaşlı adama bakıyordu.

Gözyaşlarını silip konuşmaya başladı:

“Eşim Ayşe, yıllarca çocuk hastanesinde gönüllü çalıştı.”

“Kanser olduğunu öğrendiğimiz gün bana tek bir söz verdirdi…”

Sesi titremeye başladı.

“Ben öldükten sonra hiçbir çocuğu yalnız bırakma.”

Kalabalıktaki birçok kişi ağlamaya başlamıştı.

Yaşlı adam devam etti:

“Eşim öldükten sonra oğlum beni huzurevine bıraktı.”

“Evimizi sattı…”

“Bir daha da aramadı.”

Ortam tamamen sessizleşti.

“Elimde kalan tek şey eşimin örgü malzemeleriydi.”

“Ben de yıllardır her gece oturup bu patikleri örüyorum.”

Görevli şaşkınlıkla sordu:

“Peki bunları nereye götürüyorsunuz?”

Yaşlı adam valizdeki küçük etiketi gösterdi.

Etikette şunlar yazıyordu:

Gaziantep Çocuk Hastanesi — Yetim Bebek Servisi

“Oradaki bebekler için…”

“Bazılarının annesi babası yok…”

“Bazıları hastanede tek başına savaşıyor…”

“Eşim yaşasaydı onların yanında olurdu.”

Kalabalıktaki insanlar gözyaşlarını tutamıyordu.

Tam o sırada genç bir kadın kalabalığın arasından çıktı.

Kadın ağlayarak yaşlı adama sarıldı.

“Ben o hastanede büyüdüm…”

“Yıllar önce bana da sizin eşiniz örgü battaniye getirmişti.”

Yaşlı adam donup kaldı.

Kadın ağlayarak devam etti:

“O battaniyenin içindeki notta şu yazıyordu…”

‘Sen yalnız değilsin.’

Diğer Tarifler